Kansspelautoriteit Actualiseert Richtlijnen voor Draagkrachttoets na Onderzoek bij Twintig Operators

De Kansspelautoriteit heeft haar document met good and bad practices voor de uitvoering van de draagkrachttoets geactualiseerd en daarmee meer duidelijkheid geboden aan vergunde aanbieders die actief zijn op de Nederlandse markt, terwijl het document voortbouwt op een vervolgonderzoek waarbij specifieke controles bij twintig gelicentieerde operators onder de loep zijn genomen en de bevindingen direct hebben geleid tot aanscherpingen in de richtlijnen die per juli 2026 van kracht zijn geworden.

Achtergrond van het Vervolgonderzoek

Het onderzoek richtte zich op de manier waarop aanbieders de draagkrachttoets in de praktijk uitvoeren en bracht in kaart welke methodes wel en niet voldoen aan de zorgplicht die voortvloeit uit de Wet op de kansspelen, zodat de autoriteit kon vaststellen dat sommige checks te veel leunden op variabele vermogensbestanddelen terwijl structurele inkomsten de kern van de beoordeling moesten vormen en dat deze inzichten nu zijn verwerkt in de geactualiseerde good and bad practices.

Volgens de Kansspelautoriteit toonden de controles bij de twintig operators aan dat er nog ruimte was voor interpretatieverschillen, met name rond de vraag welke inkomstenbronnen meetellen bij de vaststelling of een speler een gokactiviteit zich kan veroorloven en hoe vaak een dergelijke toets moet worden herhaald wanneer de situatie van de speler verandert.

Belangrijkste Verduidelijkingen in de Richtlijnen

De geactualiseerde richtlijnen maken expliciet dat liquide middelen zoals spaartegoeden of beleggingen niet mogen worden meegenerekend in de draagkrachttoets, omdat de beoordeling uitsluitend moet uitgaan van het structurele inkomen van de speler en daarmee een stabielere basis creëert voor het inschatten van betaalrisico’s over langere tijd, terwijl de autoriteit tegelijkertijd aangeeft welke werkwijzen als good practice worden gezien en welke als bad practice worden afgeraden.

Een van de voorbeelden die in het document wordt uitgelicht betreft de frequentie waarmee aanbieders de toets moeten herhalen wanneer een speler zijn speelgedrag wijzigt of wanneer nieuwe gegevens over inkomen beschikbaar komen, en de Kansspelautoriteit benadrukt dat een eenmalige check bij registratie onvoldoende is wanneer de speler structureel hogere bedragen inzet dan eerder werd verwacht.

Praktische Gevolgen voor Vergunde Aanbieders

Operators die hun systemen en procedures nog niet volledig hebben aangepast aan de nieuwe verduidelijkingen zullen hun interne protocollen moeten herzien, omdat de Kansspelautoriteit bij toekomstige toezichtcontroles zal toetsen of de draagkrachttoets daadwerkelijk is gebaseerd op structurele inkomsten en of liquide vermogensbestanddelen buiten beschouwing zijn gelaten, terwijl de Good and bad practices draagkrachtoetsen zorgplicht 2026 als referentiekader fungeert voor zowel interne audits als externe handhaving.

De autoriteit geeft in het document ook aan dat aanbieders die al werken met een model waarbij alleen structurele inkomsten worden meegenomen en waarbij periodieke herbeoordelingen zijn ingebouwd, voldoen aan de good practices, terwijl modellen die spaartegoeden of eenmalige bonussen als buffer gebruiken als bad practice worden gekwalificeerd en kunnen leiden tot corrigerende maatregelen.

Relatie met de Zorgplicht en Toekomstige Toezicht

De actualisatie past binnen de bredere zorgplicht die vergunde kansspelaanbieders hebben om kwetsbare spelers te beschermen tegen overmatig verlies en vormt een aanvulling op eerdere leidraden die de Kansspelautoriteit eerder publiceerde over verantwoord spelen en risicodetectie, zodat de nieuwe richtlijnen niet op zichzelf staan maar onderdeel zijn van een doorlopend traject waarin de autoriteit de uitvoering van de wet continu monitort en waar nodig bijstuurt.

Die aanpak zorgt ervoor dat aanbieders die de draagkrachttoets correct uitvoeren, minder kans lopen op handhavingsacties, terwijl de autoriteit tegelijkertijd kan ingrijpen bij operators die de toets te summier uitvoeren of onjuiste gegevens gebruiken, en de publicatie van de geactualiseerde good and bad practices biedt daarbij een helder kader dat zowel voor grote als kleinere vergunde partijen bruikbaar is.

Conclusie

Met de actualisatie van de good and bad practices voor de draagkrachttoets zet de Kansspelautoriteit een volgende stap in de verfijning van haar toezichtkader, waarbij het onderzoek bij twintig operators direct heeft bijgedragen aan meer eenduidigheid over het gebruik van structurele inkomsten en het uitsluiten van liquide vermogensbestanddelen, zodat vergunde aanbieders nu over een actueel en concreet instrument beschikken om hun zorgplicht na te komen en toekomstige controles beter te kunnen doorstaan.